Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009

Φερδινάνδος Μαγγελάνος.

Ferdinand Magellan (Portuguese: Fernão de Magalhães, IPA pronunciation: /fɨɾ'nɐ̃ũ dɨ mɐgɐ'ʎɐ̃ĩʃ/; Spanish: Fernando or Hernando de Magallanes); (Spring 1480April 27, 1521,Mactan Island, Cebu, Philippines) was a Portuguese maritime explorer who while in the service of the Spanish crown, tried to find a westward route to the Spice Islands of Indonesia. This was the first known successful attempt to circumnavigate the Earth. He did not complete his final westward voyage; he was killed during the Battle of Mactan in the Philippines. As he died farther west than the Spice Islands, which he had visited on earlier voyages from the west, he became one of the first individuals to cross all the meridians of the globe. He was the first person to lead an expedition sailing westward from Europe to Asia and to cross the Pacific Ocean.

Magellan should also be recognized as the first European explorer to enter the Pacific from the
Strait of Magellan, which he discovered. He is also remembered as the first European to reach the archipelago of what is now known as the Philippines, which was unknown to the western world before his landing. Arab traders had established commerce within the archipelago centuries earlier.
Enlarge picture
Memorial to Hernando de Magallanes in Punta Arenas (Chile)

Of the 270 crew members who set out with Magellan to circumnavigate the earth, only 18 completed the circumnavigation of the globe and managed to return to Spain.[1][2] They were led by Spaniard Juan Sebastián Elcano, who took over command of the expedition after Magellan's death.

Origins and first voyage

Magellan's parents died when he was only 10, and since his parents were of royal nobility, he became a page to Queen Lenor at the royal court. Little is known about Magellan's background. He was the son of Rui de Magalhães (son of Pedro Afonso de Magalhães and wife Quinta de Sousa) and wife Dona Alda de Mesquita, and brother of Duarte de Sousa, Diogo de Sousa and Isabel de Magalhães, but exactly how he is connected to the respective families it is unknown. He was married to Beatriz Barbosa and had two children: Rodrigo de Magalhães[3] and Carlos de Magalhães.

Magellan made his first experience during the expedition on the sea at the age of 25 in 1505, when he was sent to
India to install Francisco de Almeida as the Portuguese viceroy. The voyage gave Magellan his first experience of battle when a local king, who had paid tribute to Vasco da Gamathree years earlier, refused to pay tribute to Almeida, which resulted in the Battle of Diu in 1509. After taking leave without permission, Magellan fell out of favour with Almeida and was also accused of trading illegally with the Moors. Several of the accusations were subsequently proved and there were no further offers of employment after May 15, 1514. Later on in 1515, Magellan had an employment offer as a member of a crew for the Portuguese ship, but rejected this offer.

Spanish search of the Spice Islands

The aim of Christopher Columbus' voyage to the West was to reach the coasts of the Spice Islands (or the Indies) and to establish commercial relations between Spain and the several Asian kingdoms. The Spanish soon realised after Columbus' voyages that the lands of the Americas were not a part of Asia, but a new continent. Once Vasco da Gama and the Portuguese arrived in India in 1498, it became urgent for Spain to find a new commercial route to Asia. The Treaty of Tordesillas reserved for Portugal the routes that went around Africa. The Spanish Crown then decided to send out exploration voyages in order to find a way to Asia by travelling westwards. Vasco Núñez de Balboa sailed the Pacific Ocean in 1513, and Juan Díaz de Solís died in Río de la Plata some years later trying to find a passage in South America.

When Magellan arrived at the Court of Spain, he presented
King Charles V with a plan which would bring the ships of the Crown of Castile full access to the lands of the Spice Islands.


On August 10, 1519, five ships under Magellan's command – Trinidad, San Antonio, Concepción, Victoria, and Santiago – left Seville and travelled from the Guadalquivir River to Sanlúcar de Barrameda at the mouth of the river, where they remained more than five weeks.

Spanish authorities were wary of the Portuguese Magellan, almost prevented the admiral from sailing, and switched his crew of mostly Portuguese men with men of Spain. Nevertheless, Magellan set sail from Sanlúcar de Barrameda with about 270 men on September 20.
King Manuel ordered a Portuguese naval detachment to pursue Magellan, but Magellan avoided them. After stopping at the Canary Islands, Magellan arrived at Cape Verde, where he set course for Cape St. Augustine in Brazil. On November 27, the expedition crossed the equator; on December 6, the crew sighted South America.
Enlarge picture
Magellan's ship Victoria

Since Brazil was Portuguese territory, Magellan avoided it, and on December 13 anchored near present-day Rio de Janeiro. There the crew was resupplied, but bad conditions caused them to delay. Afterwards, they continued to sail south along South America's east coast, looking for the strait that Magellan believed would lead to the Spice Islands. The fleet reached Río de la Plata on January 10,1520.

On March 30, the crew established a settlement that they called
Puerto San Julian. On April 2, a mutiny involving two of the five ship captains broke out, but it was unsuccessful because the crew remained loyal. Sebastian del Cano was one of those who were forgiven. Antonio Pigafetta, a wealthy Venetian tourist who paid to be on the Magellan voyage, related that Gaspar Quesada, the captain of Concepcion, was executed; Juan de Cartagena, the captain of San Antonio, and a priest named Padre Sanchez dela Reina were instead marooned on the coast. Another account states that Luis de Mendoza, the captain of Victoria, was executed along with Quesada.[4] Reportedly those killed were drawn and quartered and impaled on the coast; years later, their bones were found by SirFrancis Drake.

Enlarge picture
The Strait of Magellan cuts through the southern tip of South Americaconnecting the Atlantic Ocean andPacific Ocean.

The journey resumed. Santiago, sent down the coast on a scouting expedition, was wrecked in a sudden storm. All of its crew survived and made it safely to shore. Two of them returned overland to inform Magellan of what had happened, and bring rescue to their comrades. After this experience, Magellan decided to wait for a few weeks more before again resuming the voyage.

At 52°S latitude on October 21, the fleet reached
Cape Virgenes and concluded they had found the passage, because the waters were brine and deep inland. Four ships began an arduous trip through the 373 mile (600 km) long passage that Magellan called the Estrecho (Canal) de Todos los Santos, ("All Saints' Channel"), because the fleet travelled through it on November 1, or All Saints' Day. The strait is now named the Strait of Magellan. Magellan first assigned Concepcion and San Antonio to explore the strait, but the latter, commanded by Gomez, deserted and returned to Spain on November 20. On November 28, the three remaining ships entered the South Pacific. Magellan named the waters the Mar Pacifico (Pacific Ocean) because of its apparent stillness.[5] Magellan was the first European to reach Tierra del Fuego just east of the Pacific side of the strait.


Enlarge picture
Monument in Lapu-Lapu City, Cebu,Philippines that marks the site where Magellan was reportedly killed.

Heading northwest, the crew reached the equator on February 13, 1521. On March 6, they reached the Marianas and Guam. Magellan called Guam the "Island of Sails" because they saw a lot of sailboats. They renamed it to "Ladrones Island" (Island of Thieves) because many of Trinidad's small boats were stolen there. On March 16, Magellan reached the island of Homonhon in the Philippines, with 150 crew left, and became the first European to reach the Philippines.

Magellan was able to communicate with the native peoples because his
Malay interpreter, Enrique, could understand their language. Enrique wasindentured by Magellan during his earlier voyages to Malacca, and was at his side during the battles in Africa, during Magellan's disgrace at the King's court in Portugal, and during Magellan's successful raising of a fleet. They traded gifts with Rajah Kolambu of Limasawa, who guided them to Cebu on April 7.

Rajah Humabon of Cebu was friendly to Magellan, and he and his queen, Juana, even accepted Christianity. Afterward, Humabon and his rival Datu Zula convinced Magellan to go kill their enemy,
Lapu-Lapu, on Mactan. Magellan had wished to convert Lapu-Lapu to Christianity, as he had Rajah Humabon, a proposal to which Lapu-Lapu was dismissive. On the morning of April 17, 1521, Magellan sailed to Mactan with an army of men. During the resulting Battle of Mactan against indigenous forces led by Lapu-Lapu, Magellan was killed.

Pigafetta provided the only extant eyewitness account of the events culminating in Magellan's death:

When morning came, forty-nine of us leaped into the water up to our thighs, and walked through water for more than two cross-bow flights before we could reach the shore. The boats could not approach nearer because of certain rocks in the water. The other eleven men remained behind to guard the boats. When we reached land, [the natives] had formed in three divisions to the number of more than one thousand five hundred people. When they saw us, they charged down upon us with exceeding loud cries... The musketeers and crossbow-men shot from a distance for about a half-hour, but uselessly... Recognising the captain, so many turned upon him that they knocked his helmet off his head twice... A native hurled a bamboo spear into the captain's face, but the latter immediately killed him with his lance, which he left in the native's body. Then, trying to lay hand on sword, he could draw it out but halfway, because he had been wounded in the arm with a bamboo spear. When the natives saw that, they all hurled themselves upon him. One of them wounded him on the left leg with a large cutlass, which resembles a scimitar, only being larger. That caused the captain to fall face downward, when immediately they rushed upon him with iron and bamboo spears and with their cutlasses, until they killed our mirror, our light, our comfort, and our true guide. When they wounded him, he turned back many times to see whether we were all in the boats. Thereupon, beholding him dead, we, wounded, retreated, as best we could, to the boats, which were already pulling off.[6]

Magellan provided in his will that Enrique, his interpreter, was to be freed upon his death. However, after Mactan, the remaining ships' masters refused to free Enrique. Enrique escaped his indenture on May 1, with the aid of Rajah Humabon, amid the deaths of almost 30 crewmen. However, Pigafetta had been making notes about the language, and was apparently able to continue communications during the rest of the voyage.

Circumnavigation and return

Enlarge picture
Magellan's voyage led to Limasawa, Cebu, Mactan,Palawan, Brunei, Celebes and finally to the Spice Islands.
The casualties suffered in the Philippines left the expedition with too few men to sail the three remaining ships. Accordingly, on May 2, they abandoned Concepción and burned the ship to ensure it could not be used against them. The fleet, reduced to Trinidad andVictoria, fled westward to Palawan. They left that island on June 21, and were guided to Brunei, Borneo by Moro pilots who could navigate the shallow seas. They anchored off the Brunei breakwater for 35 days, where the Venetian Pigafetta mentioned the splendour of Rajah Siripada's court (gold, two pearls the size of hens' eggs, etc.). In addition, Brunei boasted tame elephants and armament of 62 cannons, more than 5 times the armament of Magellan's ships, and Brunei disdained cloves, which were to prove more valuable than gold, upon the return to Spain. Pigafetta mentions some of the technology of the court, such as porcelain andeyeglasses (both of which were not available or only just becoming available in Europe).
Enlarge picture
One of Magellan's ships circumnavigated the globe, finishing 16 months after the explorer's death.

After reaching the Maluku Islands (the Spice Islands) on November 6, 115 crew were left. They managed to trade with the Sultan of Tidore, a rival of the Sultan of Ternate, who was the ally of the Portuguese.

The two remaining ships, laden with valuable spices, attempted to return to Spain by sailing west. However, as they left the Spice Islands, Trinidad began to take on water. The crew tried to discover and repair the leak, but failed. They concluded that Trinidad would need to spend considerable time being overhauled, but the small Victoria was not large enough to accommodate all the surviving crew. As a result, Victoria with some of the crew sailed west for Spain. Several weeks later, Trinidad departed and attempted to return to Spain via the Pacific route. This attempt failed. Trinidad was captured by the Portuguese, and was eventually wrecked in a storm while at anchor under Portuguese control.

Victoria set sail via the
Indian Ocean route home on December 21, commanded by Juan Sebastián Elcano. By May 6, the Victoria rounded the Cape of Good Hope, with only rice for rations. Twenty crewmen died of starvation before Elcano put into Cape Verde, a Portuguese holding, where he abandoned 13 more crew on July 9 in fear of losing his cargo of 26 tons of spices (cloves and cinnamon).

September 6, 1522, Elcano and the remaining crew of Magellan's voyage arrived in Spain aboard the last ship in the fleet, Victoria,[7] almost exactly three years after they departed. Magellan had not intended to circumnavigate the world, only to find a secure way through which the Spanish ships could navigate to the Spice Islands; it was Elcano who, after Magellan's death, decided to push westward, thereby completing the first voyage around the entire Earth.

Maximilianus Transylvanus interviewed the surviving members of the expedition when they presented themselves to the Spanish court at Valladolid in the autumn of 1522, and wrote the first account of the voyage, which was published in 1523. The account written by Pigafetta did not appear until 1525, and was not wholly published until the late 18th century. The expedition eked out a small profit, but the crew was not paid full wages.

Four crewmen of the original 55 on Trinidad finally returned to Spain in 1525; 51 of them had died in war or from disease. In total, approximately 232 Spanish, Portuguese, Italian, French, English and German sailors died on the expedition around the world with Magellan.[8]


Magellan's expedition was the first to circumnavigate the globe and the first to navigate the strait in South America connecting the Atlantic and Pacific oceans. Magellan's crew observed several animals that were entirely new to European science, including a "camel without humps", which could have been a llama, guanaco, vicuña, or alpaca. A black "goose" that had to be skinned instead of plucked was a penguin.

Two of the closest
galaxies, the Magellanic Clouds, were discovered by crew members in the southern hemisphere. The full extent of the Earth was also realised, since their voyage was 14,460 leagues (69,800km or 43,400mi).

Finally, the need for an
International Date Line was established. Upon their return they observed a mismatch of one day between their calendars and those who did not travel, even though they faithfully maintained their ship's log. However, they did not have clocks accurate enough to observe the variation in the length of the day during the journey.[9] This phenomenon caused great excitement at the time, to the extent that a special delegation was sent to the Pope to explain this oddity to him.


Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος [1421-1521] ήταν ένας Πορτογάλος θαλάσσιος εξερευνητής ο οποίος, ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία του Ισπανικού στέμματος, προσπάθησε να βρει ένα δρομολόγιο προς δυσμάς προς τα νησιά των μπαχαρικών [Spice Islands]. Αυτή ήταν η πρώτη γνωστή επιτυχημένη απόπειρα να πλεύσει γύρω από τη γη. Δεν συμπλήρωσε το τελευταίο προς δυσμάς ταξίδι του. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Μάκταν στις Φιλιππίνες. Καθώς αυτός πέθανε, μακρύτερα δυτικά των Νήσων των Μπαχαρικών, τα οποία είχε επισκεφθεί σε προηγούμενα ταξίδια του από τη Δύση, έγινε ένας από τους πρώτους που διέσχισαν όλους τους μεσημβρινούς της γης. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που οδήγησε μια εξερευνητική αποστολή προς δυσμάς από την Ευρώπη προς την Ασία και διέσχισε τον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο Μαγγελάνος πρέπει επίσης να αναγνωρισθεί σαν ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που μπήκε στον Ειρηνικό από το Στενό του Μαγγελάνου [Strait of Magellan] που αυτός ανακάλυψε. Τον θυμούνται επίσης σαν τον πρώτο Ευρωπαίο που έφθασε στο αρχιπέλαγος που είναι τώρα γνωστό σαν Φιλιππίνες, που ήταν άγνωστο στο δυτικό κόσμο πριν την αποβίβαση του. Άραβες έμποροι είχαν δημιουργήσει εμπορικές [establish commerce] σχέσεις με το αρχιπέλαγος αιώνες νωρίτερα.

Από τα 270 μέλη του πληρώματος που ξεκίνησαν με τον Μαγγελάνο για να πλεύσουν γύρω από τη γη, μόνο 18 ολοκλήρωσαν το γύρο της γης και κατάφεραν να επιστρέψουν στην Ισπανία. Οδηγήθηκαν από τον Ισπανό Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο, ο οποίος ανέλαβε επικεφαλής της εξερευνητικής αποστολής μετά το θάνατο Μαγγελάνου.

Καταγωγή και πρώτο ταξίδι.

Οι γονείς του Μαγγελάνου πέθαναν όταν αυτός ήταν 10 χρονών, και από τότε που οι γονείς του ήταν της βασιλικής ευγένειας [εννοεί ότι ανήκαν στους ευγενείς, εξήγηση blogger], έγινε ένας νεαρός ακόλουθος [page] της Βασίλισσας Ελεονόρας στο βασιλικό δικαστήριο. Λίγα είναι γνωστά για το παρελθόν [background] του Μαγγελάνου. Ήταν γιος του Ρούι Μαγγελάνου και της γυναίκας του Ντόνας της Μεσκίτα και αδερφός του Ντουάρτε της Σοουζα, του Ντιογο της Σόουζα και της Ισαβέλλας Μαγγελάνου, αλλά ακριβώς πως συνδέεται με σεβαστές οικογένειες είναι άγνωστο. Παντρεύτηκε την Μπεατρίς Μπαρμπόζα και είχε δυο παιδιά: τον Ροντρίνγκο Μαγκαλχάες και τον Κάρλος Μαγκαλχάες. Ο Μαγγελάνος είχε την πρώτη του εμπειρία κατά τη διάρκεια της εξερευνητικής αποστολής στη θάλασσα στα 25 του χρόνια το 1505, όταν στάλθηκε στην Ινδία για να ενθρονίσει [install] τον Φραγκίσκο Αλμέιντα σαν τον Πορτογάλο Αντιβασιλιά. Το ταξίδι έδωσε στον Μαγγελάνο την πρώτη εμπειρία της μάχης όταν ένας τοπικός βασιλιάς, που είχε πληρώσει φόρο υποτέλειας [tribute] στον Βάσκο Ντα Γκάμα τα προηγούμενα χρόνια, αρνήθηκε να πληρώσει φόρο υποτελείας στον Αλμέιντα, ο οποίος προέκυψε στη μάχη του Ντιου το 1509. Μετά την αποχώρηση του χωρίς άδεια, ο Μαγγελάνος εξέπεσε της εύνοιας του Αλμέιντα και κατηγορήθηκε επίσης ότι εμπορευόταν παράνομα με τους Μουρς. Μερικές από τις κατηγορίες αποδείχτηκαν μεταγενέστερα και δεν υπήρξαν άλλες προσφορές για δουλειά μετά το Μάη του 1514. Αργότερα το 1515, ο Μαγγελάνος είχε μια προσφορά εργασίας σαν μέλος πληρώματος για το Πορτογαλικό πλοίο, αλλά απέρριψε αυτή την προσφορά.

Η Ισπανική έρευνα για τα νησιά των Μπαχαρικών.

Ο σκοπός του ταξιδιού του Χριστόφορου Κολόμβου προς τη Δύση ήταν να φτάσει στις ακτές των Νήσων των Μπαχαρικών [ή στις Ινδίες] και να δημιουργήσει εμπορικές σχέσεις ανάμεσα στην Ισπανία και σε αρκετά βασίλεια της Ασίας. Οι Ισπανοί αντιλήφθηκαν σύντομα μετά τα ταξίδια του Κολόμβου ότι οι χώρες της Αμερικής δεν ήταν ένα μέρος της Ασίας αλλά μια καινούργια Ήπειρος. Όταν ο Βάσκο Ντα Γκάμα και οι Πορτογάλοι έφθασαν στην Ινδία το 1498, έγινε επείγον για την Ισπανία να βρει μια καινούργια εμπορική διαδρομή προς την Ασία. Η Συνθήκη της Τορντεσίλιας διατήρησε για την Πορτογαλία τις διαδρομές που οδηγούσαν γύρω από την Αφρική. Το Ισπανικό Στέμμα τότε αποφάσισε να στείλει εξερευνητικά ταξίδια για να βρει ένα δρόμο προς την Ασία ταξιδεύοντας προς δυσμάς. Ο Βάσκο Νούνιεθ Ντε Μπαλμπόα έπλευσε τον Ειρηνικό Ωκεανό το 1513, και ο Χουάν Ντίαζ Ντε Σολίς πέθανε στο Ρίο Ντε Λα Πλάτα μερικά χρόνια αργότερα προσπαθώντας να βρει πέρασμα στη Νότια Αμερική. Όταν ο Μαγγελάνος έφθασε στο Μέγαρο της Ισπανίας, παρουσιάστηκε στο Βασιλιά Κάρολο τον Ε΄ με ένα σχέδιο το οποίο θα έφερνε τα καράβια του Στέμματος της Καστίλης σε πλήρη πρόσβαση στις χώρες των Νήσων των Μπαχαρικών.

Το ταξίδι.

Τον Αύγουστο του 1519, πέντε καράβια υπό τις εντολές του Μαγγελάνου-το Τρίνιταντ, το Σαν Αντόνιο, το Κονσέπτιον, το Βικτώρια και το Σαντιάγκο- έφυγαν από τη Σεβίλλη και ταξίδεψαν από τον ποταμό Γουαδαλκιβίρ προς το Σανλούκαρ του Μπαραμέντα στο στόμιο του ποταμού, όπου παρέμειναν περισσότερο από πέντε εβδομάδες. Οι Ισπανικές Αρχές ήταν εχθρικές προς τον Πορτογάλο Μαγγελάνο, σχεδόν εμπόδισαν τον ναύαρχο να αποπλεύσει, και άλλαξαν το πλήρωμα του κυρίως Πορτογάλους άνδρες με Ισπανούς άνδρες. Πρα΄ όλα αυτά, ο Μαγγελάνος απέπλευσε από το Σανλούκαρ του Μπαραμέντα με περίπου 270 άνδρες στις 20 του Σεπτέμβρη. Ο Βασιλιάς Εμμανουήλ διέταξε ένα Πορτογαλικό ναυτικό απόσπασμα να αναζητήσει τον Μαγγελάνο, αλλά ο Μαγγελάνος το απέφυγε. Μετά από μια στάση στα Κανάρια νησιά, ο Μαγγελάνος έφτασε στο Ακρωτήρι της Βέρντε όπου έθεσε πορεία για το Ακρωτήρι του Αγίου Αυγουστίνου στη Βραζιλία. Στις 27 Νοεμβρίου, η εξερευνητική αποστολή διέσχισε τον Ισημερινό. Στις 6 Δεκεμβρίου, το πλήρωμα αντίκρισε τη Νότια Αμερική. Από τότε η Βραζιλία έγινε Πορτογαλική επικράτεια, Ο Μαγγελάνος το απέφυγε, και στις 13 Δεκεμβρίου αγκυροβόλησε κοντά στο σημερινό [present-day] Ρίο Ντε Τζανέιρο. Εκεί το πλήρωμα επανεφοδιάστηκε, αλλά κακές συνθήκες τους ανάγκασαν να καθυστερήσουν. Ύστερα, συνέχισαν να πλέουν νότια κατά πλάτος της ανατολικής ακτής της Νότιας Αμερικής, ψάχνοντας για το στενό που ο Μαγγελάνος πίστευε θα τον οδηγούσε στα Νησιά των Μπαχαρικών. Ο στόλος έφτασε στο Ρίο ντε Λα Πλάτα στις 10 Ιανουαρίου του 1520. Στις 30 Μαρτίου, το πλήρωμα ίδρυσε ένα οικισμό [settlement] που τον ονόμασαν Πουέρτο Σαν Τζούλιαν. Στις 2 Απρίλη, μια εξέγερση ξέσπασε που συμπεριέλαβε τους καπετάνιους δυο από των πέντε καραβιών, αλλά απέτυχε γιατί το πλήρωμα παρέμεινε πιστό. Ο Σεμπάστιαν του Κάνο ήταν ένας από αυτούς που συγχωρήθηκε. Ο Αντόνιο Πιγκαφέτα, ένας πλούσιος Βενετσιάνος τουρίστας που πλήρωσε για να βρίσκεται στο ταξίδι του Μαγγελάνου, αφηγήθηκε ότι ο Γάσπαρ Κουεσάντα, ο καπετάνιος του Κονσέπτιον, εκτελέσθηκε, Ο Χουάν Καρταγένα, ο καπετάνιος του Σαν Αντόνιο και ένας ιερέας ονόματι Πάντρε του Ρέινα αντ΄ αυτού εγκαταλείφθηκαν στην ακτή. Μια άλλη διήγηση αναφέρει ότι ο Λουίς Μεντόθα, ο καπετάνιος του Βικτόρια, εκτελέσθηκε μαζί με τον Κουεσάντα. Αναφορές λένε ότι αυτοί που σκοτώθηκαν πνίγηκαν και διαμελίστηκαν και παλουκώθηκαν στην ακτή. Χρόνια αργότερα, τα οστά τους βρέθηκαν από τον Σερ Φραγκίσκο Ντρέικ.. Το ταξίδι συνεχίστηκε. Το Σαντιάγκο στάλθηκε προς την ακτή σε μια αναγνωριστική αποστολή, ναυάγησε σε μια ξαφνική καταιγίδα. Όλο το πλήρωμα επέζησε και έφτασε με ασφάλεια στην ακτή. Δυο από αυτούς επέστρεψαν δια ξηράς για να ενημερώσουν τον Μαγγελάνο για ό,τι είχε συμβεί και να φέρουν βοήθεια στους συντρόφους τους. Μετά από αυτη την εμπειρία, ο Μαγγελάνος αποφάσισε να περιμένει για δυο επί πλέον βδομάδες πριν συνεχίσει ξανά το ταξίδι. Σε γεωγραφικό πλάτος 52 μοιρών, στις 12 Οκτώβριου ο στόλος έφθασε στο ακρωτήρι της Παρθένου και συμπέρανε ότι είχαν βρει το πέρασμα, επειδή τα νερά ήταν αλμυρά και βαθιά προς την ενδοχώρα. Τέσσερα πλοία άρχισαν επίπονα ταξίδια μέσω του μεγάλου περάσματος των 373 μιλίων που ο Μαγγελάνος ονόμασε “Κανάλι όλων των Αγίων”, επειδή ο στόλος ταξίδεψε δια μέσου αυτού την 1 η του Νοεμβρίου, ή “Η ημέρα όλων των Αγίων”. Το στενό σήμερα ονομάζεται “Στενό του Μαγγελάνου”. Ο Μαγγελάνος πρώτα ανέθεσε την αποστολή στο Κονσέπτιον και στο Σαν Αντόνιο να εξερευνήσουν το στενό, αλλά το δεύτερο, που κυβερνιόταν από τον Γκόμεζ, λιποτάκτησε και επέστρεψε στην Ισπανία το Νοέμβριο στις 20. Στις 28 Νοεμβρίου, τα τρία απομείναντα πλοία μπήκαν στο Νότιο Ειρηνικό. Ο Μαγγελάνος ονόμασε τα νερά “Θάλασσα Ειρηνική” εξ αιτίας της φανερής τους ηρεμίας. Ο Μαγγελάνος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφθασε στην Τιερρα ντε Φουέγκο, μόλις ανατολικά πλευράς στο Ειρηνικό του στενού.

Ο θάνατος.

Κατευθυνόμενο βορειοδυτικά, το πλήρωμα έφθασε στον Ισημερινό στις 13 Φεβρουαρίου του 1521. Στις 6 Μαρτίου έφθασαν στα Μαριάνας και στο Γκουάμ. Ο Μαγγελάνος το αποκάλεσε Γκουάμ “το νησί των ιστίων”, επειδή είδαν πολλά ιστιοφόρα. Το ξαναονόμασαν “Λαντρόνες Νησί” [Νησί των Κλεφτών] επειδή πολλές από τις μικρές βάρκες του Τρίνινταντ ήταν κλεμμένες εκεί. Στις 16 Μαρτίου, ο Μαγγελάνος έφθασε στο νησί του Χόνομπον στις Φιλιππίνες, με 150 απομείναν πλήρωμα, και έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που έφθασε στις Φιλιππίνες. Ο Μαγγελάνος μπόρεσε να επικοινωνήσει με τους ιθαγενείς επειδή ο μεταφραστής του Μαλάι Ενρίκο μπορούσε να καταλάβει τη γλώσσα τους. Ο Ενρίκε ανέλαβε σαν βοηθός του Μαγγελάνου κατά τη διάρκεια των πρώτων ταξιδιών του στο Malacca και ήταν στο πλευρό του κατά τη διάρκεια των μαχών στην Αφρική, κατά τη διάρκεια της δυσμένεις του Μαγγελάνου στο βασιλικό μέγαρο στη Πορτογαλία και κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης προαγωγής του στόλου του Μαγγελάνου. Αντάλλαξαν δώρα με τον Μαχαραγιά Κολάμπου της Λιμασάουα που τους οδήγησε στο Κεμπού στις 7 Απριλίου. Ο Ινδός ηγεμόνας του Κεμπού ήταν φίλος με τον Μαγγελάνο και αυτός μαζί με τη βασίλισσα του τη Χουάνα ασπάστηκαν ακόμη και το Χριστιανισμό. Ύστερα ο Χούμαμπον και ο ανταγωνιστής του Ντάτου Ζουλά έπεισαν τον Μαγγελάνο να σκοτώσει τον εχθρό τους, Λάπου-Λάπου στο Μακταν. Ο Μαγγελάνος επιθυμούσε να αλλάξει τον Λάπου-Λάπου στο Χριστιανισμό, και καθώς είχε πετύχει το ίδιο με τον Χούμπανον, σε πρόταση του ο Λάπου- Λάπου την απέρριψε. Το πρωινό της 17 Απριλίου του 1521, ο Μαγγελάνος έπλευσε στο Μακταν με ένα στρατό από άνδρες. Κατά τη διάρκεια της μάχης που προέκυψε στο Μακταν ενάντια σε ιθαγενείς δυνάμεις που ηγούνταν ο Λάπου- Λάπου, ο Μαγγελάνος σκοτώθηκε. Ο Πιγκαφέτα μας έδωσε τη μοναδική εκτεταμένη περιγραφή από αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων που κατέληξαν στο θάνατο του Μαγγελάνου.

Όταν ήρθε το πρωί, σαράντα εννιά από εμάς πηδήσαμε στο νερό μέχρι τους μηρούς μας, και βαδίσαμε μέσω του νερού για περισσότερο από δυο τόξα απόσταση [cross-bow flights] πριν φτάσουμε στην ακτή. Οι βάρκες δεν μπορούσαν να πλησιάσουν κοντύτερα εξ αιτίας μερικών βράχων μέσα στο νερό. Οι υπόλοιποι ένδεκα άνδρες παρέμειναν πίσω να φρουρούν τις βάρκες. Όταν φτάσαμε στη στεριά [οι ιθαγενείς] είχαν σχηματίσει τρεις μεραρχίες με πάνω από χίλιους πεντακόσιους άνδρες. Όταν μας είδαν εφόρμησαν καταπάνω μας με υπερβολικά δυνατές κραυγές. Οι μουσκετοφόροι [άνδρες με παλιά όπλα] και οι τοξότες πυροβολούσαν από μια απόσταση περίπου μισής ώρας, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αναγνωρίζοντας τον καπετάνιο, πολλοί στράφηκαν εναντίον του ώστε του αφαίρεσαν την περικεφαλαία δυο φορές. Ένας ιθαγενής εκσφενδόνισε ένα ακόντιο από μπαμπού στο πρόσωπο του καπετάνιου αλλά ο τελευταίος αμέσως τον σκότωσε με την λόγχη του, που αυτός είχε αφήσει στο σώμα του ιθαγενή. Κατόπιν, προσπαθώντας να πάρει ένα σπαθί στο χέρι του, μπορούσε να το σύρει μέχρι τη μέση όμως, γιατί είχε πληγωθεί στο χέρι με ένα ακόντιο από μπαμπού. Όταν οι ιθαγενείς το είδαν αυτό, επέπεσαν όλοι πάνω του. Ένας από αυτούς τον πλήγωσε με ένα τεράστιο πειρατικό σπαθί στον αριστερό μηρό, που μοιάζει με χατζάρα [scimitar], μόνο που είναι μεγαλύτερο. Αυτό έκανε τον καπετάνιο να πέσει κάτω με το πρόσωπο, όταν αμέσως όρμησαν πάνω του με σιδερένια και από μπαμπού ακόντια και με τα πειρατικά σπαθιά τους, μέχρι που σκότωσαν τον καθρέφτη μας, το φως μας, την ανακούφιση μας και τον αληθινό οδηγό μας. Όταν τον πλήγωσαν, αυτός στράφηκε πίσω πολλές φορές για να δει αν όλοι μας ήμασταν στις βάρκες μας. Αμέσως, ατενίζοντας τον νεκρό, εμείς τραυματίες, αποσυρθήκαμε στις βάρκες μας, το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε, που ήδη αποτραβιόνταν”.

Ο Μαγγελάνος έδωσε την διαθήκη του σ΄ αυτό τον Ενρίκε, τον μεταφραστή του, που έπρεπε να στο θάνατο του. Όμως, μετά το Μακταν, οι εναπομείναντες κύριοι των καραβιών αρνήθηκαν να ελευθερώσουν τον Ενρίκε. Ο Ενδρίκε απέδρασε από τον στις 1 του Μάη με τη βοήθεια του Ινδού ηγεμόνα Χουμαμπον εν μέσω των θανάτων σχεδόν και των 30 μελών του πληρώματος. όμως ο Πιγκαφέτα είχε κρατήσει σημειώσεις για τη γλώσσα και ήταν φανερά ικανός να συνεχίσει την επικοινωνία κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου ταξιδιού.

Ο γύρος της γης και η επιστροφή.

Τα θύματα που υπέφεραν στις Φιλιππίνες άφησαν την ερευνητική αποστολή με πολύ λίγους άνδρες να πλεύσουν τα εναπομείναντα τρία πλοία. Ως εκ τούτου, στις 2 Μαίου εγκατέλειψαν το Κονσέπτιον και έκαψαν το πλοίο για να σιγουρευτούν ότι δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους. Ο στόλος μειώθηκε στο Τρίνινταντ και στο Βικτόρια, έπλευσε προς δυσμάς στο Palawan. Άφησαν αυτό το νησί στις 21 Ιουνίου και οδηγήθηκαν στο Brunei, στο Borneo από πιλότους Moro που μπορούσαν να καθοδηγήσουν σε ρηχές θάλασσες. Αγκυροβόλησαν στους μόλους του Brunei για 35 ημέρες όπου ο Βενετός Πιγκαφέτα μνημόνευσε την λαμπρότητα [πολυτέλεια] του Μεγάρου του Ινδού ηγεμόνα Siripada [χρυσάφι, δυο μαργαριτάρια σε μέγεθος αυγού χήνας κλπ]. Επί πλέον, οι φημισμένοι δαμασμένοι ελέφαντες του Brunei, και ο εξοπλισμός από 62 κανόνια, πέντε φορές περισσότερο από τον εξοπλισμό του καραβιού του Μαγγελάνου, και τα απαξιωμένα γαρίφαλα του Brunei που επρόκειτο να αποδειχθούν περισσότερο πολύτιμα από τον χρυσό, στην επιστροφή στην Ισπανία. Ο Πιγκαφέτα μνημονεύει κάποια από την τεχνολογία του μεγάρου, τέτοια όπως την πορσελάνη, τα γυαλιά για τα μάτια [και τα δυο δεν ήταν διαθέσιμα ή μόνο γινόταν απλά διαθέσιμα στην Ευρώπη]. Μετά που έφτασαν στα νησιά Maluku [τα νησιά των μπαχαρικών] στις 6 Νοεμβρίου, είχαν απομείνει μόνο 115 από το πλήρωμα. Πέτυχαν να κάνουν εμπόριο με το σουλτάνο του Tidore, ένα ανταγωνιστή του σουλτάνου του Ternate, ο οποίος ήταν σύμμαχος των Πορτογάλων. Τα δυο εναπομείναντα πλοία, φορτωμένα με πολύτιμα μπαχαρικά, προσπάθησαν να επιστρέψουν στην Ισπανία πλέοντας δυτικά. Όμως καθώς έφευγαν από τα νησιά των μπαχαρικών [Spice Islands], το Trinidad άρχισε να μπάζει νερό. Το πλήρωνα προσπάθησε να βρει και να επισκευάσει τη διαρροή αλλά απέτυχε. Κατέληξαν ότι το Trinidad θα χρειαζόταν να ξοδέψει πολύ χρόνο για επιθεώρηση αλλά το μικρό Victoria δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να δώσει κατάλυμμα σε όλο το επιζών πλήρωμα. Σαν αποτέλεσμα, το Victoria με κάποιο από το πλήρωμα έπλευσε δυτικά για την Ισπανία. Μερικές εβδομάδες αργότερα, το Trinidad αναχώρησε και προσπάθησε να επιστρέψει στην Ισπανία μέσω της διαδρομής του Ειρηνικού. Αυτή η προσπάθεια απέτυχε. Το Trinidad συνελήφθη από τους Πορτογάλους και τελικά ναυάγησε σε μια καταιγίδα ενώ ήταν αγκυροβολημένο υπό Πορτογαλικό έλεγχο. Το Victoria έπλευσε μέσω του Ινδικού Ωκεανού για την πατρίδα στις 21 Δεκεμβρίου, ελεγχόμενο από τον Χουάν Ελκάνο. Μέχρι την 6 Μαϊου, το Victoria γύρισε το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας με μόνο ρίζι για τροφή. Είκοσι άνδρες του πληρώματος είχαν προηγουμένως πεθάνει από την πείνα πριν ο Elcano το βάλει στο Ακροτώρι Verde, ένα Πορτογαλικό σταθμό όπου εγκατέλειψε ακόμη 13 από το πλήρωμα στις 9 Ιουλίου από φόβο μη χάσει το φορτίο του των 26 τόνων μπαχαρικών [κύμινου και γαρίφαλα]. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1522, ο Elcano και το εναπομείναν πλήρωμα του ταξιδιού του Μαγγελάνου έφθασε στην Ισπανία πάνω στο τελευταίο καράβι του στόλου, το Victoria σχεδόν ακριβώς τρία χρόνια μετά την αναχώρηση του. Ο Μαγγελάνος δεν σκόπευε να γυρίσει όλο τον κόσμο, μόνο να βρει ένα ασφαλή δρόμο μέσω του οποίου τα Ισπανικά πλοία θα μπορούσαν να οδηγηθούν στα Νησιά των Μπαχαρικών. Ήταν ο Elcano ο οποίος, μετά το θάνατο του Μαγγελάνου, αποφάσισε να πάει δυτικά, συνεπώς να συμπληρώσει το πρώτο ταξίδι γύρω από όλη τη γη.

Ο Μαχιμιλιανός Transylvanus πήρε συνέντευξη από τα επιζώντα μέλη της ερευνητικής αποστολής όταν παρουσίαστηκαν στο Ισπανικό δικαστήριο στη Βαγιαδολίδ το Φθινόπωρο του 1522 και έγραψε την πρώτη αφήγηση του ταξιδιού που δημοσιεύτηκε το 1523. Η αφήγηση που γράφτηκε από τον Πιγκαφέτα δεν παρουσιάστηκε πριν το 1525 και δεν παρουσιάσθηκε ολόκληρη μέχρι το πρόσφατο 18 ο αιώνα. Η ερευνητική αποστολή εξοικονόμησε ένα μικρό κέρδος αλλά το πλήρωμα δεν πληρώθηκε τους μισθούς του. Για τα μέλη του πληρώματος 55 στο Trinidad επέστρεψαν στην Ισπανία το 1525. %1 από αυτούς είχαν πεθάνει στον πόλεμο ή από ασθένειες. Συνολικά, κατά προσέγγιση, 232 Ισπανοί, Πορτογάλοι, Ιταλοί, Γάλοι, Άγγλοι και Γερμανοί ναυτικοί πέθαναν στην ερευνητική αποστολή στον γύρο του κόσμου με τον Μαγγελάνο.


Η ερευνητική αποστολή του Μαγγελάνου ήταν η πρώτη που έκανε το γύρο της γης και η πρώτη που έπλευσε στη Νότια Αμερική συνδέοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό. Το πλήρωμα του Μαγγελάνου παρατήρησε αρκετά ζώα που ήταν άγνωστα στην Ευρωπαϊκή Επιστήμη, συμπεριλαμβανομένων μιας καμήλας χωρίς καμπούρες, που θα μπορούσε να είναι ένα lama, guanaco, vicuna. Μια μαύρη χήνα που έπρεπε να είναι γδαρμένη αντί να είναι ξεπουπουλιασμένη ήταν πιγκουίνος.

Δυο από τους κοντινότερους γαλαξίες, τα Σύννεφα του Μαγγελάνου, ανακαλύφθηκαν από μέλη του πληρώματος στο νότιο ημισφαίριο. Η όλη έκταση της Γης έγινε αντιληπτή επίσης μετά που το ταξίδι του ήταν 69.800 χιλιομέτρων. Τέλος, η ανάγκη για μια γραμμή Διεθνούς Ημέρας καθιερώθηκε. Κατά την επιστροφή τους παρατήρησαν ένα ξεσυντονισμό [mismatch] μιας ημέρας ανάμεσα στα ημερολόγια εκείνων που δεν ταξίδευαν, ακόμη και εκείνων που πιστά συντηρούσαν το ημερολόγιο [log] του πλοίου. Όμως, δεν είχαν ρολόγια ακριβείας για να παρατηρούν την ποικιλία του μήκους της ημέρας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Αυτό το φαινόμενο προκάλεσε μεγάλη αναταραχή ‘εκπληξη] εκείνο τον καιρό, σε τέτοια έκταση που μια ειδική αντιπροσωπεία στάλθηκε στον Πάπα να του εξηγήσει αυτή την παραξενιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: